Co to są "koty miejskie"?

Dlaczego nie mówimy "wolno bytujące", "dzikie", "piwniczne"? Nazywamy je tak specjalnie. Chcemy podkreślić, że stanowią wspólną własność i odpowiedzialność wszystkich mieszkańców Warszawy i muszą być traktowane jako trwały i pożądany składnik krajobrazu miasta.

W przepisach prawa termin "wolno żyjące" to synonim zwierząt dzikich, którym wiedzie się najlepiej w ich naturalnym środowisku – czyli jak najdalej od ludzi. Koty miejskie nie są zwierzętami dzikimi, nawet jeśli nie są oswojone. Cały gatunek "kot domowy" to zwierzęta domowe, a te bezdomne bywają nieoswojone i wiele z nich powinno w takim stanie pozostać z pożytkiem dla siebie i środowiska.

Ich bezdomność musi być traktowana inaczej niż bezdomność psów. Te ostatnie, jako zwierzęta stadne, powinno się przygarnąć do jakiegoś domu. Mogą też przetrwać w schronisku dla bezdomnych zwierząt. Dla większości kotów miejskich, zwłaszcza dorosłych i nieoswojonych, nie jest to dobre rozwiązanie. Świadczy o tym wysoka umieralność kotów w schroniskach.

Koty te wymagają przede wszystkim opieki na miejscu, z poszanowaniem zbawiennego dla nich dystansu do ludzi. Dlatego los tych zwierząt bardziej zależy od wszystkich mieszkańców miasta, niż od specjalnych służb miejskich i zakładów.

Nie ma jednego, rutynowego sposobu traktowania kotów miejskich. Większość z nich to koty dorosłe, które nigdy oswojone nie były i raczej nie będą. Coraz częściej pojawiają się wśród nich osobniki wychowane w warunkach domowych i wyrzucone z domu jako dorosłe. Te powinny znaleźć nowe domy. Rodzą się młode, które z reguły dają się oswoić. Są też zwierzęta chore i kalekie, wymagające pełnej opieki niezależnie od stopnia oswojenia.